១. តើដូចម្តេចដែលហៅថា ការរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1?

តើការរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 អាចរីករាយដែរឬទេ? ទូទៅប៉ុនណាដែរ? យើងប្រហែលជាបានគិតពីសំណួរនេះខ្លះៗហើយ។ នៅពេលខ្ញុំអានសំណួរទាំងនេះម្តងទៀត ខ្ញុំត្រូវបញ្ឍប់សកម្មភាពដែលកំំុពុងធ្វើ ហើយគិត។

គិតត្រឹមឆ្នាំ 2023 ខ្ញុំបានរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 អស់រយៈពេល 22 ឆ្នាំមកហើយ។ ខ្ញុំនឹកជីវិតរបស់ខ្ញុំមុនពេលដឹងថាកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ណាស់។ ការរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 គឺដូចជាជិះទូកលើទឹករលកអ៊ីចឹង៖ ពេលខ្លះធ្វើឱ្យខ្ញុំចូលចិត្ត ពេលខ្លះធ្វើឱ្យខ្ញុំហត់។

អ្នកខ្លះអាចនិយាយថា «គ្មានផ្លូវដែលអាចរីករាយក្នុងការរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 បានទេ!» យើងនឹងដឹងចម្លើយជាមិនខាន បើបន្តអានចុះក្រោម។

២. ការឮពាក្យជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ជាលើកដំបូង

ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 គឺជាពាក្យដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឮ កាលពីខ្ញុំនៅតូច ដោយសារតែខ្ញុំកម្រទៅមន្ទីរពេទ្យណាស់។ ប៉ុន្តែក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ មន្ទីរពេទ្យនឹងក្លាយជាកន្លែងដែលខ្ញុំនឹងទៅដើរលេងញឹកញាប់។

ខ្ញុំអង្គុយនៅក្នុងការិយាល័យគ្រូពេទ្យទាំងមានអារម្មណ៍ថាឈឺ និងខ្សោយខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបិទភ្នែករៀងរាល់ពីរបីនាទីម្តង ហើយខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំគឺទទេរស្អាត។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកំពុងវង្វេងស្មារតី។ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? គ្រូពេទ្យបានចាក់ម្ជុលចូលក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំយ៉ាងលឿន ហើយលទ្ធផលបង្ហាញថា កម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាមរបស់ខ្ញុំខ្ពស់ណាស់។.

អ្វីដែលខ្ញុំដឹងបន្ទាប់គឺខ្ញុំត្រូវបានចាក់ថ្នាំ... «វាជាអាំងស៊ុយលីន» គ្រូពេទ្យប្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសួរម្តងទៀតថា «តើនេះជាអ្វី?» គ្រូពេទ្យឆ្លើយថា "អ្នកមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ហើយត្រូវការចាក់អាំងស៊ុយលីន”។

ខ្ញុំគិតថាគ្រូពេទ្យលេងសើចជាមួយខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ អត់ទេ ដូច្នេះខ្ញុំក៏នៅស្ងៀម។ ការឮពាក្យជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំពិបាកទទួលយកបានណាស់ និងធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ត្រេសយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះខ្លាំងណាស់។

ខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះណាស់ ព្រោះខ្ញុំមិនអាចទទួលយកដំណឹងថាខ្ញុំរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមទេ។ គ្រូពេទ្យបានឱ្យថង់មួយដែលពោរពេញទៅដោយម្ជុល បន្ទះតេស្តសាកល្បង និងវេជ្ជបញ្ជា។ ខ្ញុំគិតថា «នេះគ្រាន់តែជាគម្រោងការនៅសាលារៀនទេ»។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ខ្ញុំជាប្រធានបទ។

៣. ការចាក់អាំងស៊ុយលីន

ជាមួយនឹងជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 1 ខ្ញុំមិនអាចគេចផុតពីការចាក់អាំងស៊ុយលីនបានទេ។ ខ្ញុំតែងតែសួរសំណួរទៅកាន់ Genie ថា «តើខ្ញុំនឹងឈប់ចាក់អាំងស៊ុយលីននៅពេលណា? ប្រាកដណាស់ ម្ជុលអាំងស៊ុយលីនបានវិវឌ្ឍតូចទៅៗ ប៉ុន្តែតើខ្ញុំអាចជាពីជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 បានទេ?»

លោក GENIE មិនចេះវេទមន្តទេ។ ខ្ញុំសោកសៅដែលត្រូវកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ជារៀងរហូត ព្រោះជំងឺនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខុសពីមិត្តភ័ក្តិរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឯកោ ព្រោះខ្ញុំជាសិស្សតែម្នាក់គត់ដែលរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1។

ពេលខ្លះ ខ្ញុំត្រូវជ្រើសរើសរវាងការចាក់អាំងស៊ុយលីននៅក្នុងថ្នាក់ ឬនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក។ ដោយសារខ្ញុំមិនចូលចិត្តឡើងចុះតាមជណ្តើរ និងដើរកាត់តាមសាលធំសាលារៀនដើម្បីចូលបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំក៏ចាក់អាំងស៊ុយលីននៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលខ្ញុំនៅ។

ខ្ញុំធ្លាប់ចាក់អាំងស៊ុយលីននៅទីសាធារណៈ ហើយបានឮគេនិយាយថា «គួរឱ្យអាណិតណាស់»។ និយាយឱ្យត្រង់ទៅ ខ្ញុំយល់ថាការនិយាយបែបនេះគួរឱ្យរំខានណាស់។

ខ្ញុំអន់ចិត្តនឹងអ្វីដែលអ្នកដទៃនិយាយ។ ខ្ញុំបានតស៊ូក្នុងការទទួលយកជីវិតដែលកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ហើយត្រូវបានគេអាណិត។ ខ្ញុំមិនដែលនឹកស្មានថា ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ត្រូវកើតមួយជីវិតទេ។ មិនថាម្ជុលវែង ឬខ្លីប៉ុណ្ណានោះទេ ការចាក់អាំងស៊ុយលីនមិនបង្កបញ្ហាអ្វីនោះទេ។ ប៉ុន្តែជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ជាបន្ទុកដ៏ធ្ងន់មួយជាមួយនឹងការមាក់ងាយ ខ្ញុំបានស្រមៃពីការលំបាកដែលត្រូវរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 អស់មួយជីវិត។

៤. របបអាហារ

ខ្ញុំស្ទើរតែមិនជឿថាផ្ទះបាយរបស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿនក្នុងត្រឹមតែមួយសប្តាហ៍ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានរកឃើញថា ខ្ញុំមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1។

ខ្ញុំបានសួរឪពុកម្តាយខ្ញុំថា តើអាហារសម្រន់ហ្វាសហ្វូដរបស់ខ្ញុំនៅឯណា? តើម្ហូបថ្មីនេះជាអ្វី? តើខ្ញុំនៅភពព្រះអង្គារមែនទេ? តើយើងអាចចេញទៅញ៉ាំនៅខាងក្រៅជំនួសឱ្យការញ៉ាំអាហារនៅក្នុងផ្ទះបានទេ?

រឿងបន្ទាប់មួយទៀតបានកើតឡើងគឺខ្ញុំមានការណាត់ជួបជាមួយអ្នកជំនាញអាហារូបត្ថម្ភ។ ខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំគឺទទេស្អាត ពេលឃើញលេខ និងពែងរង្វាស់ទាំងនោះ។ អូទេ!!! នេះនឹងជាជីវិតថ្មីរបស់ខ្ញុំ?!!!

ខ្ញុំមិនអាចបន្តទៅមុខបានទៀតទេ។ ខ្ញុំបានមើលបញ្ជីដ៏វែងនៃកិច្ចការដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើ។ តើខ្ញុំគួរធ្វើមួយណាមុន? ខ្ញុំត្រូវគិតពីអ្វីដែលខ្ញុំនឹងត្រូវញ៉ាំ គណនាគណិតវិទ្យា រួចចាក់ថ្នាំអាំងស៊ុយលីនឱ្យខ្លួនឯង ឬខ្ញុំត្រូវជួសមើលកម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាមមុន...?

ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថា ត្រូវចាក់អាំងស៊ុយលីនប៉ុន្មានទេ នៅពេលដែលខ្ញុំញុំាអាហារប្រភេទហ្វាសហ្វូដ ព្រោះនៅពេលញុំាអាហារប្រភេទហ្វាសហ្វូដ កម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាមរបស់ខ្ញុំនឹងឡើងខ្ពស់។ បន្ទាប់ពីនោះ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំក៏នឹងប្រែប្រួលដែរ។

រឿងនេះបានបញ្ចុះបញ្ចូលខ្ញុំថា មិនអីទេ ខ្ញុំត្រូវការរៀនកំណត់បិរមាណកាបូអ៊ីដ្រាតក្នុងរបបអាហារ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងការឡើង និងចុះជាតិស្ករក្នុងឈាមបានល្អប្រសើរ។ ខ្ញុំត្រូវការឯកសារយោងមួយចំនួន ដើម្បីគ្រប់គ្រងជាតិស្ករក្នុងឈាមរបស់ខ្ញុំមិនឱ្យឡើងខ្ពស់ខ្លាំង ឬចុះទាបពេក។

៥. ការធ្វើលំហាត់ប្រាណ

ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តកីឡាណាស់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំលេងកីឡា ខ្ញុំនឹងមានបញ្ហាដោយសារតែជាតិស្ករក្នុងឈាមរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ចុះខ្លាំងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តក្នុងពេលហាត់ប្រាណគឺថា ខ្ញុំត្រូវញ៉ាំអាហារបើទោះជាខ្ញុំមិនឃ្លានក៏ដោយ ដើម្បីគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែមរបស់ខ្ញុំ។ ពេលដែលជាតិស្ករក្នុងឈាមខ្ញុំចុះទាបខ្លាំង ខ្ញុំញ័រទ្រូងដូចរញ្ជួយដីអញ្ចឹង។ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអាការៈបែបនេះទេ ព្រោះមានអារម្មណ៍ប្រៀបដូចពិភពលោកកំពុងដួលរលំ។ នៅពេលជាតិស្ករក្នុងឈាមចុះទាបខ្លំាង ខ្ញុំក៏មានបញ្ហាក្នុងការគ្រប់គ្រងទម្ងន់ដែរ ព្រោះខ្ញុំត្រូវញុំាអាហារដើម្បីឱ្យជាតិស្ករក្នុងឈាមឡើងមកកម្រិតល្អវិញ។

បន្ទាប់ពីការសាកល្បង និងសាងកំហុសជាច្រើនដង ខ្ញុំបានដឹងថា ការជួសមើលកម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាមរមុនពេលធ្វើអ្វីមួយ គឺជាមធ្យោបាយដ៏ល្អក្នុងការបង្ការការឡើងជាតិស្ករក្នុងឈាមខ្លស់ពេក ឬការចុះជាតិស្ករក្នុងឈាមទាបពេក។

ភាគច្រើន ការហាត់ប្រាណធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា កោសិកាទាំងអស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំកំពុងធ្វើចលនាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អ និងស្រួលក្នុងខ្លួន។ នៅពេលខ្ញុំហាត់ប្រាណ ខ្ញុំក៏ត្រូវការអាំងស៊ុយលីនតិចជាងថ្ងៃដែលខ្ញុំមិនបានហាត់ប្រាណដែរ។

៦. រហូតមកដល់ពេលនេះ តើខ្ញុំសប្បាយចិត្តនឹងជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១ ដែរឬទេ?

ខ្ញុំបានបរាជ័យក្នុងការសាកល្បង និងបានសាងកំហុសជាច្រើនក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1។ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃគឺខុសគ្នា បើថ្ងៃនេះមិនសូវល្អទេ ប្រហែលជាថ្ងៃស្អែកនឹងល្អជាងហ្នឹង។

អ្វីដែលខ្ញុំដឹងគឺការកំណត់បរិមាណកាបូអ៊ីដ្រាតក្នុងរបបអាហារបានជួយខ្ញុំក្នុងការគ្រប់គ្រងកម្រិតជាតិស្ករក្នុងឈាមបានល្អប្រសើរជាងមុន ព្រោះខ្ញុំអាចដឹងពីបរិមាណអាំងស៊ុយលីនដែលខ្ញុំត្រូវចាក់។ ពេលដែលខ្ញុំហាត់ប្រាណជាប្រចាំ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អ។ ដោយសារអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 អាចមានភាពខុសប្លែកគ្នា ដូច្នេះវិធីល្អបំផុតក្នុងការគ្រប់គ្រងជំងឺគឺអ្នកជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 ត្រូវកែតម្រូវការគ្រប់គ្រងជំងឺទៅតាមតម្រូវការ និងស្ថានភាពជាក់ស្តែងរៀងៗខ្លួន។ ខ្ញុំក៏មិនប្រកាន់នឹងការចាក់អាំងស៊ុយលីននៅទីសាធារណៈដែរ។ មិនថាអ្នកផងយល់ ឬនិយាយបែបណាទេ ខ្ញុំឱ្យតម្លៃលើការព្យាបាលជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 របស់ខ្ញុំ។

ការកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ 1 បានក្លាយជាផ្នែកពិសេសមួយក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំទៅហើយ ព្រោះជំងឺនេះបានជួយឱ្យខ្ញុំរឹងមាំប្រៀបដូចរលកមហាសមុទ្រពណ៌ខៀវស្រងាត់ដ៏ធំ ដែលពេលខ្លះអាចបាត់ ប៉ុន្តែក៏អាចឡើងខ្ពស់វិញគឺប្រៀបដូចខ្សែជីវិត ពេលខ្លះយើងអាចដួល តែក៏អាចងើបឡើងវិញ។

បាទ/ចាស យើងនៅតែអាចមានភាពសប្បាយរីករាយក្នុងជីវិតជាមួយនឹងជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 1 ព្រោះយើងអាចធ្វើបាន!

Disclaimer: