Leaphy បានដឹងថា គាត់មានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១ កាលពីឆ្នាំ ២០១៧ នៅពេលដែលគាត់មានអាយុត្រឹមតែ ៩ ឆ្នាំ។ វា​ជាព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​ធំ​មួយ​សម្រាប់​គាត់ ហើយ​គាត់បាន​សម្គាល់ពី​ការ​ចាប់​ផ្តើម​នៃ​ដំណើរជីវិត​ដែលខ្លួនមិន​បាន​រំពឹង​ទុក។ ប៉ុន្តែទោះបីជាមានការភ័យខ្លាចក៏ដោយ គាត់បានសម្រេចចិត្តថា នឹងរៀនគ្រប់គ្រងស្ថានភាពសុខភាពរបស់ខ្លួន ហើយនៅតែរស់នៅក្នុងជីវិតដែលគាត់ស្រមៃចង់បាន។

ការរៀនគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែមមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ។ Leaphy ត្រូវពិនិត្យជាតិស្ករក្នុងឈាមច្រើនដងក្នុងមួយថ្ងៃ ដែលមានន័យថា គាត់ត្រូវជួសម្រាមដៃ ដើម្បីធ្វើតេស្តឈាម។ គាត់បានចាក់អាំងស៊ុយលីនបួនដងក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយកំណត់កម្រិតថ្នាំស្របតាមអាហារ និងសកម្មភាពរបស់គាត់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ ទោះបីជាទម្លាប់នេះ វាគួរឱ្យខ្លាចនៅពេលដំបូងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានឹងក្លាយជាទម្លាប់មួយនៃទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់ផ្សេងទៀត ដូចទៅនឹង ការចងខ្សែស្បែកជើង ឬដុសធ្មេញដែរ។

ទោះ​បី​គាត់តាំង​ចិត្ត​រស់​នៅ​ឲ្យមានន័យ​ក៏​ដោយ ប៉ុន្តែពេល​ខ្លះ​គាត់នៅ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ។ គាត់ខ្លាចបញ្ហាផ្សេងៗ ដូចជាការចុះជាតិស្ករភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍វិលមុខ និងទន់ខ្សោយ។ ហើយគាត់ក៏ព្រួយបារម្ភពីទំនួលខុសត្រូវពេញមួយជីវិត ក្នុងការគ្រប់គ្រងសុខភាពយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយដឹងថា សូម្បីតែកំហុសតូចតាចក៏អាចមានផលប៉ះពាល់ធំដែរ។

យ៉ាងណាមិញ Leaphy មានក្តីសុបិនដ៏ធំ។ គាត់មិន​ចង់​ឲ្យ​ជំងឺ​ទឹកនោមផ្អែម​គ្រប់គ្រង​លើអនាគត​គាត់​ឡើយ។ គាត់ចង់រៀនឲ្យពូកែ ហើយថែមទាំងសុបិនចង់ក្លាយជាតារាម៉ូដែលទៀតផង។ គាត់ចង់​ធ្វើ​តាម​បំណងរបស់​ខ្លួន ​ដោយ​មិនឲ្យស្ថានភាពជំងឺរារាំងគាត់បានឡើយ។ គាត់តែងរំឫកខ្លួនឯងថា៖ «នេះគ្រាន់តែជាចំណែកតូចមួយប៉ុណ្ណោះ វាមិនអាចគ្រប់គ្រងយើងបានទាំងស្រុងឡើយ»។

Leaphy មិនមែនប្រឈមនឹងដំណើរជីវិតមួយនេះតែម្នាក់ឯងឡើយ។ ប៉ាម៉ាក់គាត់ក៏ចាំជួយជ្រោមជ្រែងគ្រប់ជំហាន ដោយរៀនគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែមជាមួយគាត់ ផងដែរ។ ពួកគាត់តាមដានកម្រិតជាតិស្កររបស់​Leapyជាមួយគ្នា និងអបអររាល់ជ័យជម្នះតូចៗរបស់គាត់ ដូចជាការស្ថិតក្នុងកម្រិតជាតិស្ករដ៏ល្អមួយ ឬរៀនជំនាញថ្មីក្នុងការថែទាំខ្លួនឯងជាដើម។ មិត្តភ័ក្តិ​របស់​គាត់ក៏​បាន​ជួយយកអាសារ​ដែរ ដោយក្រើន​រំឭក​គាត់​ ឱ្យ​ពិនិត្យ​កម្រិតជាតិស្ករ ឬឲ្យ​​ទទួលអារម្មណ៍ថា គាត់បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​សកម្មភាពផ្សេងៗបាន។ ក្រុមគ្រូពេទ្យក៏បានគាំទ្រគាត់ផងដែរ ដោយណែនាំគាត់អំពីដំណើរការគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែមឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ជាមួយនឹងការគាំទ្រនេះ Leaphy បានដឹងថា គាត់មិនមែនត្រូវមើលថែជំងឺទឹកនោមផ្អែមតែម្នាក់ឯងនោះទេ។

ការរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១ បានធ្វើឱ្យ Leaphy ស្គាល់ពីអ្វីដែលគាត់នឹកស្មានមិនដល់។ គាត់​បាន​រៀន​យល់​ពី​រាង​កាយ​របស់​ខ្លួន ដោយ​កត់​សម្គាល់​នៅពេល​ដែល​ជាតិ​ស្ករ​ក្នុង​ឈាម​ឡើង​ខ្ពស់ ឬ​ចុះទាប ហើយ​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ភ្លាមៗ។ ជំងឺទឹកនោមផ្អែមក៏បានបង្រៀនគាត់អំពីសារៈសំខាន់នៃការថែទាំខ្លួនឯង — មិនត្រឹមតែរាងកាយប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងផ្លូវអារម្មណ៍ផងដែរ។

គាត់​ក៏​មាន​ការ​យល់​ដឹង​កាន់​តែ​ច្រើន ដោយ​ដឹង​ថា ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ឧបសគ្គផ្សេងៗ។ ការយកចិត្តទុកដាក់ និងទឹកចិត្តដ៏ល្អដែលគាត់បានទទួល ធ្វើឱ្យគាត់ដឹងពីឥទ្ធិពលនៃការមានការគាំទ្រដ៏រឹងមាំ ហើយឥឡូវនេះ គាត់ព្យាយាមផ្តល់ការគាំទ្រដូចគ្នានេះដល់អ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួន។

Leaphy ចង់ឱ្យយុវវ័យ ផ្សេងទៀតដែលមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១ ដឹងថាពួកគេមិនមែននៅតែម្នាក់ឯងទេ។ គាត់បានចែកចាយថា៖ «ការគ្រប់គ្រងជំងឺទឹកនោមផ្អែម ត្បិតថាពិបាក ប៉ុន្តែអ្នកអាចធ្វើវាបាន។ វា​មិន​មាន​ន័យ​ថា យើង​មិន​អាច​សម្រេច​ក្តី​សុបិន​របស់ខ្លួនបាន​នោះ​ទេ»។ គាត់លើកទឹកចិត្តពួកគេឱ្យរក្សាភាពសុទិដ្ឋនិយម ស្នើសុំជំនួយនៅពេលពួកគេត្រូវការ ហើយបន្តធ្វើតាមអ្វីដែលពួកគេស្រឡាញ់។

រឿងរ៉ាវរបស់ Leaphy បង្ហាញឲ្យឃើញថា យើងមិនមែនគ្រាន់តែរស់នៅជាមួយជំងឺទឹកនោមផ្អែមនោះទេ ប៉ុន្តែ វាជាការរស់នៅពេញលេញ ដោយក្តីសង្ឃឹម សុភមង្គល និងភាពក្លាហាន។ គាត់ដឹងថា នឹងមានថ្ងៃលំបាក ប៉ុន្តែគាត់ក៏ជឿជាក់ថា ជាមួយនឹងការប្តេជ្ញាចិត្ត និងការគាំទ្រដ៏ត្រឹមត្រូវ គាត់អាចប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាណាមួយដែលនឹងកើតឡើងបាន។ គាត់ចង់ចែករំលែកថា៖ «មិនថា មានឧបសគ្គអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នកក៏ដោយ អ្នករឹងមាំជាងអ្វីដែលអ្នកគិតទៅទៀត»។

សម្រាប់ Leapy ការរស់នៅជាមួយនឹងជំងឺទឹកនោមផ្អែម មិនមែនគ្រាន់តែដឹងពីការចាក់ម្ជុល និងកម្រិតជាតិស្ករប៉ុណ្ណោះទេ វាគឺជាការស្វែងរកថាមពលរបស់គាត់ ដើរតាមក្តីសុបិន និងស្វែងរកភាពរីករាយក្នុងដំណើរជីវិតរបស់ខ្លួន។