ព័ត៌មាន T1D
អ្នកជំនាញថែទាំសុខភាព
អំពីពួកយើង
កំពុងមានទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១ហើយជាម្តាយ៖ ហេតុអ្វីការបង្ហាញពីភាពទន់ខ្សោយរបស់យើង ធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាម្តាយដែលរឹងមាំជាងមុន?
កែសម្រួលដោយ: 29.05.2026
បិទបង្អួចនេះ។
អ្នកម្តាយដ៏អស្ចារ្យ៖ ទទួលយកភាពទន់ខ្សោយ ពេលរស់នៅជាមួយទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី១
ជាម្ដាយជួបរឿងច្រើនណាស់ រៀបរាប់មិនអស់ទេ អ៊ីចឹងមានហេតុផលច្រើនណាស់ដែលជម្រុញឲ្យម្ដាយគ្រប់រូបក្លាយជាម្ដាយដ៏រឹងមាំ ក្ដីស្រលាញ់និងការលះបង់ឥតមានលក្ខខណ្ឌ។ ជាមេគ្រួសារ គឺជាជំហរ ជាសសរស្ដម្ភជ្រោងគ្រួសារ មិនថាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអ្វីក៏ដោយ។ ចុះបើម៉ាក់ស្ថិតក្នុងលក្ខខណ្ឌ ឬជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានទឹកនោមផ្អែមនៅជាមួយវិញ?
ខ្ញុំវិញមិនមែន ជារឿងចៃដន្យទេ ព្រោះខ្ញុំរស់នៅជាមួយទឹកនោមផ្អែមនេះ ជាង ២០ ឆ្នាំ ហើយ ចឹងវាបានបង្រៀនខ្ញុំច្រើនណាស់។ មេរៀនមួយដែលកាត់ថ្លៃមិនបាន ដែលខ្ញុំបានចែករំលែកជាមួយកូនៗគឺ "ម៉ាក់កូនឯងមិនមែនជាអ្នកម៉ាក់ដ៏អស្ចារ្យអ្វីនោះទេ"។ ត្រូវហើយខ្ញុំអាចរឹងមាំបាន តែខ្ញុំក៏អាចទន់ជ្រាយបានដូចគ្នាដែរ។ ខ្ញុំគិតថាមិនអីទេ ពេលខ្លះ។
T1D ជាបញ្ហាគ្រួសារ៖ សកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃនឹងក្លាយជាអនុស្សាវរីយពីក្មេងមិនភ្លេចមិនបាន
បើធៀបទៅដូចដើរលើខ្សែស្តើង ដែលត្រូវប្រយ័ត្ន ប្រហែសអស់បានទេ សម្រាប់អ្នកដែលរស់នៅជាមួយទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១ ដូចខ្ញុំ។ បញ្ហាត្រង់ថាការចាក់អាំងស៊ុយលីន តាមដាននិងការវាស់ជាតិស្ករក្នុងឈាម និងភាពប្រែប្រួលមិនឈប់ ពិតជាដាក់បន្ទុកឲ្យខ្ញុំច្រើនមែនទែន ដែលបញ្ហានេះដឹងតែយើងខ្លួនឯង ហើយអ្នកជុំវិញមើលមិនឃើញ ស្ដាប់មិនឮ បើយើងអត់ប្រាប់។
ផ្ទុយទៅវិញ ដំណើរនៃការគ្រប់គ្រងទឹកនោមផ្អែមនេះ មិនមែនជារឿងរបស់ខ្ញុំតែម្នាក់ឯងទេ ប៉ុន្តែវាជាការចូលរួម និងជាសកម្មភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់គ្រួសារទាំងមូល។ កូនៗខ្ញុំប៉ុន្មាននាក់នេះធំធាត់ឡើងក្នុងបរិយាកាសមួយ ដែលបានឃើញខ្ញុំចាក់អាំងស៊ុយលីន និងត្រួតពិនិត្យជាតិស្ករក្នុងឈាមជាប្រចាំរាល់ថ្ងៃ។
សម្រាប់ខ្ញុំ វាជាទំលាប់ជាប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកគេវិញ វាក្លាយជាផ្នែកមួយនៃអនុស្សាវរីយក្នុងវ័យកុមារ និងដក់ជាប់ជាមួយគេរហូតដល់ធំ។ កូនៗ ខ្ញុំដឹងថា ពួកគាត់មិនដឹងខ្លួនទេថា គេកំពុងរៀនពីការថែទាំដ៏សំខាន់ ការទទួលខុសត្រូវ ចំពោះបញ្ហាជីវិតពេលដែលយើងជួបបញ្ហា ដោយរឹងមាំបំផុតមិនបាក់ស្រុត។
"ការពារម៉ាក់ៗ!"៖ ទាំងនេះជាមូលហេតុដែលកូនៗខ្ញុំជាអ្នកការពារខ្ញុំ
ពេលវេលាល្អបំផុតមួយរបស់ខ្ញុំ គឺរាល់ពេលចាក់អាំងស៊ុយលីននៅទីសាធារណៈក្រៅផ្ទះ។ មិនមែនរឿងបានចាក់អាំងស៊ុយលីនទាន់ពេលអីទេ គឺខ្ញុំសំដៅលើសកម្មភាពកូនៗខ្ញុំ។ ខ្ញុំអត់បានប្រាប់ឬសុំជំនួយពីពួកគាត់ទេ ប៉ុន្តែពេលដែលខ្ញុំរៀបចំចាក់ ពួកគាត់តែងតែក្រោកឈរហើយដើរមកឈរជុំវិញ ដើម្បីបិទបាំងខ្ញុំពេលចាក់អាំងស៊ុយលីនពី អ្នកដំណើរឆ្លងកាត់។ "ងើបឈរបាំងម៉ាក់!" ។
ពួកគេនិយាយ ហើយក្រោកឈរដែលបង្កើតរង្វង់តូចមួយជុំវិញខ្ញុំ។ ខ្ញុំញញឹមហើយក៏ចាប់ផ្ដើមចាក់អាំងស៊ុយលីន។ ពេលខ្លី នោះ ខ្ញុំបានឃើញក្តីស្រឡាញ់ ការយល់ដឹង និងការរៀបចំខ្លួនស្រេចបាច់របស់កូនៗ ជាកម្លាំងកាយចិត្តដល់ខ្ញុំ លេចឡើង។ ពួកគេជាអង្គរក្សតូចៗរបស់ខ្ញុំ ហើយអារម្មណ៍នោះ ជាគុណតម្លៃ មិនអាចកាត់ថ្លៃបានសម្រាប់ខ្ញុំជាម៉ាក់ ដែលមិនអាចថ្លែងឲ្យអស់សេចក្ដីបាន។
ការចែករំលែកពីតម្រូវការរបស់ខ្ញុំជាមេរៀនធ្វើឲ្យកាន់តែរឹងមាំ មិនមែនបង្ហាញពីភាពទន់ខ្សោយទេ
មតិច្រើនណាស់បានលើកឡើងថា កូនតូចៗណាស់មិនគួរណា ស្ពាយសម្ពាយទំនួលខុសត្រូវអស់នេះទេ។ តែខ្ញុំអត់គិតអ៊ីចឹងទេ។ ការដែលប្រាប់ពួកគាត់ពីបញ្ហានិងការសុំជំនួយរបស់យើង ជាការផ្ដល់មេរៀនជីវិតដ៏សំខាន់។
"មេរៀននោះគឺ "ជីវិតរឹងមាំមួយ គឺមិនមែនជាការលាក់បាំងការពិត ឬធ្វើពុតជារឹងមាំ ប៉ុន្តែជាការបញ្ជាក់ឲ្យអ្នកដែលត្រូវដឹងពីតម្រូវការ ឬពេលវេលាណាដែលត្រូវការជំនួយបំផុត ហើយការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សម្នាក់សម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ទៀត មិនមែនជារឿងគួរឲ្យសើចចំអកនោះទេ ប៉ុន្តែជាក្ដីស្រឡាញ់ជាសកម្មភាពមិនមែនត្រឹមពាក្យសម្ដី។
លើសពីភាពល្អឥតខ្ចោះ៖ កូនៗខ្ញុំបង្រៀនខ្ញុំពីភាពរឹងមាំក្នុងការរស់នៅជាមួយទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី១
ជាម្តាយដែលរស់នៅជាមួយទឹកនោមផ្អែម បានបង្រៀនខ្ញុំមេរៀនដ៏សំខាន់មួយ ថាទោះត្រូវរស់នៅនិងតតាំងជាមួយជំងឺរ៉ាំរ៉ៃនេះបែបណាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចធ្វើជាម្តាយ “ដ៏អស្ចារ្យ” បានពេញលេញ។ អ្វីដែលកូនៗខ្ញុំត្រូវការ មិនមែនជាភាពល្អឥតខ្ចោះទេ តែជាភាពពិតប្រាកដ។ គេចង់ឃើញថា យើងអាចមានពេលខ្លាំង មានពេលខ្សោយ អាចជួបការលំបាក អាចត្រូវសម្របខ្លួន ហើយនៅតែបន្តដើរទៅមុខ ទោះបីជាមានឧបសគ្គក៏ដោយ។ ពួកគេចាំបាច់ត្រូវដឹងថា ភាពរឹងមាំ មិនមែនកើតចេញពីការបដិសេធភាពទន់ខ្សោយទេ តែកើតចេញពីការទទួលយកវា ដោយស្មោះត្រង់ និងដោយកម្លាំងចិត្ត។
ត្រូវហើយ! ខ្ញុំជាម៉ាក់ ជាម៉ាក់ម្នាក់ដែលមានទឹកនោមផ្អែមដែលត្រូវតតាំងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំជាអ្នកថែទាំ អ្នកជំងឺ តែខ្ញុំក៏ជាអ្នកជំងឺដែលត្រូវការការថែទាំដូចគ្នាដែរ។ ហើយអ្វីដែលខ្ញុំបានលើកយកមកចែករំលែកនេះ កូនៗខ្ញុំ ហើយខ្ញុំខ្លួនឯង សុទ្ធតែរៀនសូត្រពីបញ្ហាអស់នោះជាមួយគ្នា។ ត្រូវទទួលស្គាល់ថា គ្រួសារមួយទាំងមូល មិនមែនជាការដាក់បន្ទុកទៅសមាជិកណាតែម្នាក់នោះទេ តែត្រូវជ្រោងបញ្ហា និងរួមចំណែកទាំងអស់គ្នា។ ពេលសប្បាយ សប្បាយទាំងអស់គ្នា ចុះហេតុអ្វីពេលមានទុក្ខលំបាក មិនរាប់ទាំងអស់គ្នាចូលបាន?
សន្និដ្ឋាន
បំណងរបស់ខ្ញុំគឺ ពេលដែលកូនៗខ្ញុំធំឡើង គឺធំជាមួយនឹងការពិត។ ការពិតមួយដែលបង្ហាញថា ម៉ាក់របស់គេ មិនមែនជាអ្នកម្ដាយដ៏អស្ចារ្យ ឬរឹងមាំឥតខ្ចោះម្នាក់នោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកម៉ាក់ម្នាក់ដែលរស់នៅជាមួយការពិត ហើយជាអ្នកម្ដាយពិតដែលតតាំងគ្រប់បញ្ហាមិនចុះញ៉ម។
ការបដិសេធ៖
ត្ត្រឡប់ទៅទំព័រដើម
UK Registered Charity: 1166447 9,
Parkfield Road, Taunton, Somerset
TA1 4RL, United Kingdom
admin@action4diabetes.org